Archive for February, 2009

ลักลั่น

ความรักไม่เลือกวัย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ความใคร่ไม่เลือกเพศ
Advertisements

You Can’t Hurry Love

SAVE

มันไม่สำคัญหรอกว่ามึงกด save หรือ accept
ที่สำคัญคือ มึงต้องรู้ว่ามึงเซฟไว้ที่ไหนมากกว่า

คนไทย

สิ่งที่ผมพอจะบอกได้ถึงความเป็นไทยในวันนี้
 
1. ผมพูดภาษาไทย
2. ผมเกิดในเมืองไทย…

ศุกร์ 13 ฝันหวาม

ผมเผลอเดินตามเธอไปจนลงรถไฟฟ้าผิดสถานี…
ไม่ใช่ความคิดของใคร
ไม่ใช่ของผม
และ…ไม่ใช่ของเธอ
 
ถ้าจะโทษ คงโทษได้แค่เพียงว่า
เป็นความผิดของเสื้อชั้นในสีแดงตัวนั้น…
 
แรงดึงดูดประหลาดที่ประสมกลมกลืนระหว่างเสื้อชั้นในสีแดง
และ ชุดนักศึกษาตัวเล็กนั้นมันช่างยากจะต่อต้าน
 
เย้ายวนอย่างประหลาด
และผิดกาละเทศะอย่างไร้ทางให้อภัย
 
แต่ผมให้อภัยกับความผิดปกติที่เย้ายวนนั้น
การไม่ลงตัวที่แปลกประหลาด และผิดกาละเทศะอย่างเป็นที่สุด
 
มันทำให้ผมเดินตามจนต้องลงสถานีรถไฟฟ้าผิด
 
ย้อนเวลากลับไปเมื่อสัก 15 นาทีที่แล้ว…
 
ประตูรถไฟฟ้าที่สถานีทองหล่อทำให้ผมได้พบกับเธอ
ด้วยจำนวนคนที่เบียเสียดยัดเยียดราวเม็ดข้าวเหนียวในกระบอกไม้ไผ่
ดูอึดอัดแนบแน่นเหมือนน้ำกะทิข้นๆที่ถูกราดจนชุ่มเม็ดข้าวเหนียวในกระบอกข้าวหลาม
 
เราเป็นเม็ดข้าวที่อยู่ติดกัน…
 
ด้วยความสูงระดับเกินปกติของคนในสยามประเทศ
183 เซนติเมตร เป็นระยะทางจากพื้นถึงสุดขอบหัวของผม
มันทำให้ผมมีมุมมองบางอย่างที่ทำให้ผู้ชายสูง 160 ต้องอิจฉา
 
ด้วยความสูงเฉลี่ยของหญิงไทยที่มักจะไม่เกิน 160 เซนติเมตร
มันทำให้เกิดมุมมอง 45 องศา ระหว่างสายตาของผม กับขอบเสื้อของท่านสุภาพสตรี…
 
ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจ
มันก็ทำให้ผมเห็นภาพที่เหมือนว่า
มีผู้หญิงมาก้มเก็บของอยู่ต่อหน้าผมตลอดเวลา
 
และพอดี…
วันนี้
ดันมีผู้หญิงที่ใส่ชั้นในสีแดง
เหมือนกับเธออยากประกาศให้ผมรู้ว่าพรุ่งนี้เป็นวาเลนไทน์
มายืนยั่วสายตาของผมอยู่ตรงนี้
ผมจึงต้องทำบาปอย่างไม่ตั้งใจ
สายตาผมเลยไม่อาจ ลด ละ เลิก แลมอง
สิ่งที่ต่อต้านศีลธรรมที่อยู่ตรงหน้านี้
 
ศีลธรรมไม่เคยต่อต้านสีขาว สีแดง และสีชมพูได้
 
ด้วยความที่เป็นคนหัวโบราณเป็นบางครา
ในฐานะรุ่นพี่ที่มีชีวิตอยู่มายาวกว่า
ผมอยากเดินไปบอกน้องเขาว่า
แต่งตัวแบบนี้มันอาจจะทำให้น้องเขาลงหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ในวันพรุ่งนี้
ในสภาพที่ไม่มีชีวิต และไม่มีกระโปรง
 
แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนไทยและรักสงบ
ผมเลยคิดว่าไม่ใช่เรื่องของผมที่จะพูด
ผมคงทำได้เพียงการปรามด้วยสายตา…
 
จนอารมณ์เผลอไผลไหลลงรถผิดสถานี
มารู้ตัวอีกทีน้องเขาก็เดินไหลไปที่ไหนก็ไม่รู้
แถมผมก็ยังต้องเสียเวลาเดินทางไปให้ถึงที่ที่ผมต้องไป
 
เสียเวลา เพราะสายตาพาไป
 
อย่างไรก็ตาม…
อย่างน้อยวันนี้ผมก็ไม่ได้เสียอะไรไปเปล่าๆ
เพราะผมได้วัตถุดิบไปนอนฝันหวามในคืนนี้ซะแล้ว…
 

วันนี้

คุณบอกกับผมว่าวันนี้… ดูเหมือนผมจะเปลี่ยนไป
…ดูเหมือนผมโรแมนติคกับคุณน้อยลง
 
ผมก็อยากจะบอกว่า ผมก็รู้สึกเหมือนกับคุณ
คุณก็เปลี่ยนไป …คุณเคยฟังผมมากกว่านี้
…เคยเสียงเบากว่านี้
 
คุณบอกกับผมว่า… ที่ผมเป็นแบบนี้
มันคงเป็นเพราะว่าผู้ชายมีโปรโมชั่นในช่วงต้นของความรัก
…และตอนนี้มันคงหมดลงแล้ว
 
ผมก็อยากจะบอกคุณว่า ผมก็รู้สึกไม่ต่างอะไรไปจากคุณเหมือนกัน
 
เพียงแต่ผมอยากจะบอกว่า
วันนี้ผมรักคุณมากกว่าตอนที่ผมโรแมนติคขนาดนั้น
วันนี้ผมรักคุณมากกว่าช่วงที่คุณบอกว่าเป็นโปรโมชั่น
วันนี้ผมขาดคุณไม่ได้…
 
ชีวิตผมคงมีความหมายน้อยลง ถ้าขาดคุณไป
 
วันที่คุณเรียกว่าโปรโมชั่น
ผมบอกได้ไม่ยาก ว่าความผูกพันธ์แค่นั้น
ผมจากคุณไปได้ง่ายแค่ไหน…
 
ผมไม่รู้ว่าสิ่งหอมหวานที่คุณอยากได้
มันทดแทนด้วยความรักที่มากขึ้นได้มั้ย
เพราะตอนนี้มันมากกว่าความหอมหวานในวันนั้น…
…มากมาย
 

2012

อีก 20 เดือน จะเรียนจบ อีก 45 เดือนโลกจะแตก
กูจะเอาปริญญาไปทำไม???