สัจจนิยมนวนิยาย จากมาเฟียบู๊ลิ้ม

1331026493

“คนเมื่อไม่มีเงินทอง สมองนึกถึงแต่ขนมเปี๊ยะช่วยให้อิ่มท้อง ไม่ว่าศีลธรรมจรรยา ตลอดจนมารยาทธรรมเนียมใดล้วนไม่คำนึงถึง แต่พอมีเงินมีอำนาจ ก็เริ่มใฝ่ฝันถึงสิ่งที่ไม่คำนึงนึกถึงมาก่อน”

จาก มาเฟียบูู๊ลิ้ม เล่ม 8

Advertisements

บางที

บางทีผมค้นพบตัวเองว่า การไม่พูด อาจช่วยให้อะไรดีขึ้น และผมเริ่มเรียนรู้มากขึ้น ก็ตอนที่อายุล่วงเลยมาถึงจุดนี้

บางทีการที่เราพูดอะไรออกไป แม้มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่มันก็อาจจะไม่ถูกใจ ไม่ถูกกาละเทศะ

ตอนที่ยังเยาว์วัยกว่านี้ การพูดเป็นการแสดงออกที่ดีที่สุดในความคิดของผม

แต่ตอนนี้การไม่พูดกลับเป็นการแสดงออกที่ผมคิดว่าทรงพลังและแข็งแกร่งที่สุด…

ความคิดตกผลึกเรื่องมุมมองต่อชาวญี่ปุ่น

ช่วงหลังมีโอกาสได้อ่านเรื่องของการเถลิงอำนาจของชาวญี่ปุ่น (ผมเลือกใช้คำนี้เอง เพราะสำหรับตัวเอง ญี่ปุ่นเถลิงอำนาจจริงๆ) ในเหตุการณ์ที่เกี่ยวเนื่องกับประเทศต่างๆโดยทางอ้อมอยู่หลายครั้ง ไม่ว่าจะผ่านทางนิยายของ อันฉี หมิน ทั้ง 2 เล่มที่เกี่ยวเนื่องกับซูสีไทเฮา และหนังสือเรื่องสงคราโลกทั้ง 2 เล่มอย่าง  Letters From Iwo Jima และ Flags of Our Fathers

ในช่วงเวลานั้นเห็น เลยว่าญี่ปุ่นได้เป็นผู้รุกรานดินแดนเอเชียตะวันออกอย่างแท้จริง ยิ่งมีโอกาสได้หาข้อมูลเรื่องของความโหดร้านของชาวญี่ปุ่น ในฐานะผู้รุกราน (ซึ่งส่วนตัวแล้วเชื่อว่า ชาติไหนรุกรานชาติอื่นๆก็โหดร้ายทั้งนั้น)

พออ่านแล้วก็เพลียใจไป ทั้งๆที่ตัวเองก็ชื่นชอบอะไรๆญี่ปุ่นอยู่เช่นกัน…

pim_wisa

พอรู้สึกไม่ดีแบบนี้แล้ว…

เลยต้องไปดู AV ย้อมใจ เพื่อคืนความรู้สึกดีๆแก่ชาวญี่ปุ่นซะแล้ววววว

maria-ozawa

อยากเรียนจบ

อยากเป็น doctor

Hermione…

I HATE HERMIONE

หลับตาเถอะนะ…

 

วันนี้ฉันมีนิทาน อยากเล่าให้เธอฟัง
นิทานเรื่อง ท ทหาร อดทน
เวลาเขายืน เขาแนบปืนกลไว้ข้างกาย
ทั้งที่เขาไม่เคยใจร้ายและไม่เคยคิดฆ่าคน
แต่เป็นอีกคืนที่เขาต้องออกลาดตระเวน
เป็นหน้าที่ของกองพันทหารราบ
ผู้รักตัวเองน้อยกว่าชนในชาติไทย
เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อ เขาจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร

ในขณะนั้น ผู้ก่อการร้ายซุ่มโจมตี
เสียงปืนดังสนั่น ตอนเวลาในเที่ยงคืนกว่า
เสียงระเบิดดังก้องกึกไปทั่วทั้งป่า
พร้อมเสียงกระสุนปืนทะลุตัวจ่า
เขารีบยกปืนกลข้างกายประทับบ่า
ในขณะที่ยิงสวนไปเขาคิดแต่ว่า

ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของชีวิต
เขาก็ยินดีที่จะสละทุกอย่างด้วยยศอันน้อยนิด
ขอเพียงคนในชาติได้หลับสบาย
เขาจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย
ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ
ประเทศไทยเจ้าเอ๋ย มีคนฝากเพลงนี้มาให้

หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี
คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน

ในคืนที่ผมกินเหล้าอยู่นั่งเล่น
ในคืนที่ป้าข้างห้องยังตั้งวงป๊อกเด้ง
คืนที่เด็กมัธยมนั่งท่องตำราเอนท์จุฬาฯ
คืนที่ใครหลายคนลืมชื่อคนเดือนตุลา
คืนที่คุณนอนหลับอยู่บนเตียง
ทั้งหมดคือคืนเดียวกันกับเสียงปืนที่ดังเปรี้ยง
ของทหารต่อต้าน ข.จ.ก.
ผู้ไม่ยอมให้ใครมาเผาโรงเรียน เผาตำรา ส.ป.ช.

และยังไม่มีตอนจบของนิทาน
มีเพียงแต่ตอนรุ่งสางไม่เป็นศพก็พิการ
เพราะในทุกเช้าที่เราตื่นมาเมาขี้ตา
มันคือเช้าแห่งการสูญเสียที่ 5 องศา 37 ลิปดา
เขาตายเพื่อคนในชาติจนหลับสบาย
เขาจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย
ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ
ประเทศไทยเจ้าเอ๋ย มีคนฝากเพลงนี้มาให้

หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี
คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน

ฝากดาวบนฟ้า ร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง
หากฉันไม่ได้กลับ อย่างน้อยให้เธอหลับสบายก็พอแล้ว

CIRCUIT!

มาเรียนเพราะอยากเพิ่มเงิน
มาเรียนแล้วไม่ตั้งใจทำงาน
ไม่มีงานทำ
ไม่มีเงิน
มาเรียนแล้วเลยไม่มีเงิน