ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ

ทุกครั้งที่ต้องทำงานก่อนนอน มันมักจะเป็นค่ำค่ืนที่ผมยากข่มตาเสมอ คืนนี้ก็เช่นกัน เสีงของค่ำคืนมันดึงดูดให้ผมอยู่เป็นเพื่อนของมัน แม้ว่าเวลาจะถูกเข็มนาฬิกาพาเข้าใกล้เที่ยงคืนไปทุกทีๆ

หลายปีก่อน ค่ำคืนวันเดียวกันนี้ เวลาใกล้ๆกันนี้ เป็นเวลาที่ผมสูญเสียอะไรบางอย่างไป …อย่างไม่มีวันกลับ

คุณแม่ของผมจากไปในค่ำคืนรอยต่อแห่งวันที่ 12 และ 13 มีนาคม…

ในคืนที่อากาศร้อนอบอ้าว… เหมือนค่ำคืนนี้

ผมยังมีความทรงจำถึงค่ำคืนนั้นอย่างครบถ้วน แม้ผมจะไม่ได้ปริปากบอกใคร มันเป็นความจำที่เกิดขึ้นโดยผมไม่แน่ใจว่าตั้งใจหรือเปล่า แต่ผมรู้ว่ามันจะติดตัวผมตลอดไป

นับตั้งแต่วันที่หัวใจส่วนหนึ่งของผมแตกสลายไปนั้น ผมยังคิดถึงแม่อยู่ตลอดเวลา ในทุกที่ที่เราเคยไปด้วยกัน ในทุกๆเหตุการณ์ที่มันเกิดทับซ้อนขึ้นมาในความทรงจำของผม

ร่องรอยแห่งเวลาที่ซ้อนทับกาลเคลื่นที่ของการเวลา มันทำให้ผมต้องหยุดนิ่งเสมอ

และทุกครั้งที่หยุดนิ่ง… ผมก็คิดถึงเธอ

ในความเชื่อด้านศาสนาของผม ผมเองรู้ว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง และชั่วทุกขณะจิตนี้… ใจลึกๆของผมก็แอบเร่งเวลานั้นอยู่เหมือนกัน…

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: